कुतूहल

लवले होते फुलुनि ताटवे नव्या वसन्तात,
चंद्र बिलोरी शिँपित होता रजताने रात.

बसलो होतो हिरवळीत गुणगुणत भावगीत,
आशा पक्ष्यांपरी उडाल्या होत्या गगनात.

तोच अचानक फुले कोठुनी पडली ओँजळभर,
आणि खोडकर तुझे हात ते आले खांद्यावर.

कलेकलेने चंद्रापरि ते प्रेमही मावळले,
शीड फिरवुनि तारु आपुले माघारी वळले.

आज पुन्हा त्या जागी येता तुटलेले धागे,
ताटव्यात या दिसती अजुनी हो अंतर जागे.

आज नसे ती व्याकुळता, ना राग ना अनुराग
विझून गेली कधीच, जी तू फुलवलीस आग.

मात्र कुतूहल केवळ वाटे वळताना पाउले,
किती जणांवर उधळलीस वा उधळशील तू फुले.....

- कवी कुसुमाग्रज

माझी एकही कविता तीला कळली नाही...

ती माझ्याशी बोलायची रोज गोड हसायची
मी रागात असतांना स्वतःशीच मात्र रुसायाची

तिच्या रोजच्या गमती मला रोज सांगायची
मी त्यावर हसलो नाही तर लटकेच फुगुन बसायची

मी लिहलेली नवी कविता रोज भांडून मागायची वाचल्यावर मात्र शांतपणे माझ्याकड़े पहायची

एकदा म्हणाली ती......
तू माझ्यावर का कविता करत नाही ???
तेव्हा कळलं मला,
माझी एकही कविता तिला कळत नाही !!!
- Anonymous

मैत्री

मैत्री म्हंटली की,
आठवतं ते बालपणं आणि मैत्रीतून मिळालेलं ते खरंखुरं शहाणपण.

कोणी कितीही बोललं तरी कोणाचं काही ऐकायचं नाही कधीही पकडले गेलो तरी मित्रांची नावं सांगायची नाही

मैत्रीचं हे नातं सगळ्या नात्यात श्रेष्ठं,
हे नातं टिकवण्यासाठी नकोत खुप सारे कष्ट,

मैत्रीचा हा धागा रेशमापेक्षाही मऊ सूत, मैत्रीच्या कुशीतच शमते मायेची ती सूप्त भूक,

मैत्रीच्या सहवासात श्रम सारे विसरता येतात
पण खरे मित्रं मिळवण्यासाठी काहीदा कितीतरी पावसाळे जातात

मैत्री म्हणजे रखरखत्या उन्हात मायेची सावली सुखाच्या दवात भिजून चिंब चिंब नाहली

मैत्रीचे बंध कधीच नसतात तुटणारे
जुन्या आठवणींना उजाळा देऊन गालातल्या गालात हसणारे

मैत्री पाहत नाही
कोण गरीब कोण श्रीमंत
ती पाहते फक्त मित्राचं अंतरंग

मैत्री म्हणजे समाधानाने भरलेली ओंजळ
वाळवंटात जसं कधी सापडतं मृगजळ

मैत्रीच्या सहवासात अवघं आयुष्य सफ़ल होतं
देवाच्या चरणी पडून जसं फुलांचही निर्माल्य होतं.
- Anonymous

काही चारोळ्या....................

एकटी स्वप्न माझी , स्वप्नातही एकटा।
एकट्यांची ही गर्दी,
या गर्दीत मी एक एकटा।
एकट्याच्या गर्दीत मी तुलाच शोधत असतो
पुन्हा डोळे मिटून मी
तुलाच पाहत असतो. . .

तुझा चेहरा ......

क्षणा क्षणाला बदलतो चेहरा तुझा....
बघेल तिथे दिसतो चेहरा तुझा।

मग अश्रूतुनी वाहतो चेहरा तुज़ा।

मी चांदण्या लिहु की चंद्र लिहु,
क्षणा क्षणाला बदलतो चेहरा तुझा।

असह्या होतात हृदयाचे ठोके,
जेंव्हा मज टाळतो चेहरा तुझा।

मी ठरवीतो तुला न आठविण्याचे,
पण राहून राहून छ्ळतो चेहरा तुझा।

हसतेस पाहून नि मग प्रेमात पाडतेस,
असं किती जनाना फसवितो चेहरा तुझा।

धुळीवर पडलो रक्त रक्त मी,
मला पाहून,हळूच पळतो चेहरा तुझा।



खोटे अश्रू नि वाहतेस फूल मजवरी,
मी मेल्यावरही खोटाच वागेल चेहरा तुझा .........